’’වේද හදාරන්නාවූ, මන්ත්‍රධරවූ, වේදත්‍රයෙහි පරතෙරට ගිය මම හිමවතට නුදුරෙහි අසපුවක වසමි.

’’මාගේ අග්නි පූජාවක් ඇත. මා විසින් පියුම් ගෙඩි මුළක බැඳ, ගසක් මුදුනෙහි එල්ලන ලදී.

’’ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගන්නාවූ නොහොත් පූජාවනට ගෙයක් බඳුවූ ඒ පදුමුත්තර බුදුරජතෙම (මා) සසරින් ගොඩනගනු කැමැත්තේ, පිඬු පිණිස හැසිරෙමින් මා වෙත එළඹි සේක.

’’මම පහන් සිත් ඇත්තේ, සොම්නස්වූයේ, බුදුරජුන්හට එම ඵල දුනිමි. මාගේ ප්‍රීතිය ඇති කරන්නාවූ මෙලොවම සුව ඵල වන්නාවූ, ස්වර්‍ණ වර්‍ණවූ, ලෝවැස්සාගේ පූජාවන් පිළිගන්නාවූ, නොහොත් පූජාවනට ගෙයක් බඳුවූ, ශාස්තෘතෙමේ අහසෙහි වැඩසිටියේ මෙම ගාථාව වදාළ සේක.

’’මෙම ඵල දානය කරණකොටගෙනද, චිත්ත ප්‍රණිධීන් කරණකොටගෙනද, කල්ප ලක්‍ෂයක් මුළුල්ලෙහි දුගතියක නූපදී’’ කියායි.

’’එම කුශල මූලය කරණකොටගෙන සම්පත් අනුභවකොට ජය-පරාජය දෙක හැර, අචලස්ථානය (නිවණට) පැමිණියේ වෙමි.

’’මින් එක්සියවන කපෙහි සත්රුවනින් යුත්, මහත් බල ඇති, සුමඞ්ගල නම් සක්විති රජෙක් වීමි.

’’මේ සිව් පිළිසිඹියාවෝද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයෝද, ෂඩභිඥාවෝද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදී. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුනද කරණලදී. මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් ඵලදායක තෙරුන් වහන්සේ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේක.’’

ඵලදායකත්ථෙරස්සාපදානං සත්තමං.