“Canda­bhāgā­nadī­tīre,
ahosiṃ kinnaro tadā;
Pupphabhakkho cahaṃ āsiṃ,
pupphānivasano tathā.

Atthadassī tu bhagavā,
lokajeṭṭho narāsabho;
Vipinaggena niyyāsi,
haṃsarājāva ambare.

Namo te purisājañña,
cittaṃ te suvisodhitaṃ;
Pasan­na­mukha­vaṇ­ṇosi,
vippa­sanna­mukhindriyo.

Orohitvāna ākāsā,
bhūripañño sumedhaso;
Saṅghāṭiṃ pattharitvāna,
pallaṅkena upāvisi.

Vilīnaṃ candanādāya,
agamāsiṃ jinantikaṃ;
Pasannacitto sumano,
buddhassa abhiropayiṃ.

Abhivādetvāna sambuddhaṃ,
lokajeṭṭhaṃ narāsabhaṃ;
Pāmojjaṃ janayitvāna,
pakkāmiṃ uttarāmukho.

Aṭṭhārase kappasate,
candanaṃ yaṃ apūjayiṃ;
Duggatiṃ nābhijānāmi,
buddha­pū­jāyi­daṃ phalaṃ.

Catuddase kappasate,
ito āsiṃsu te tayo;
Rohaṇī nāma nāmena,
cakkavattī mahabbalā.

Paṭisambhidā catasso,
… pe …
kataṃ buddhassa sāsanaṃ”.

Itthaṃ sudaṃ āyasmā canda­na­pūjanako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Canda­na­pūjana­kat­theras­sāpadā­naṃ tatiyaṃ.
Aṭṭha­ma­bhā­ṇavā­raṃ.